Bu gece tüm mahalle yosmalarını çalacağım.
Ardımdan gelecek bütün tilki sürüleri.
Ayak izlerimde olacaksın.
Tanıyacak, sakinleşecek, yeşerecek çiçekler.
Düşüncelerin ikrara meyilli yok.
Anlatacağım seni; rüzgâra, bahara, ayaza.
Yedi gezegen sıralanacak ardın sıra.
Zemheriye meydan okuyacak sana olan sevgi sıcaklığım.
Kevser bakışların, ulema ediyor cahil bir bedeni.
Senden daha güzeli yokmuş,
Şimdi doğru söylüyor o sadece filmlere özgü sandığım aynalar…
Lambadan çıkan cinden üç kere istiyorum seni.
Üçüncüde kızıp, hapsediyor kendini sihirli bir lambaya.
Rapunzel,
Rapunzel,
Rapunzel…
Değişti devir,
Dövüldü kızgın ateşlerde çamur.
Eridi, yandı, ıslandı…
Bağrında yetişsin diye bir çiçek, binlerce dertle sınandı.
Bitmedi, yorulmadı, vazgeçmedi.
İçerisinde sevgi ile büyüttüğü gülleri, sevgisizlere armağan etti.
Aldığım nefes ne büyük nimetmiş seninle gördüm.
Sevgi kutsal bir kitap Rapunzel.
Aşk ise o kitabın Tanrısı.
Tanrısına inanan.
Kitabına kendini adadı.