Haldun Dormen demek, benim hayatım demek. Çünkü onunla tanıştıktan sonra tiyatroya girdim, onun sayesinde profesyonel tiyatro oyuncusu oldum ve yine onun sayesinde kocamı tanıdım. 50 sene, kocamla mutlu, bahtiyar bir hayat geçirdim. Yani bütün bunların sebebi; Haldun Dormen’dir. Hem hocam oldu, her şeyi öğreten dünyayı ufkunu açan hem de sohbeti keyifli, neşeli, eğlenceli biri, hiçbir zaman da beni bırakmadı diyebilirim. Yıllar geçse de muhakkak “Şu oyunu yapalım, bu tiyatroyu yapalım, gel yine oynayalım” diyen insandır. Biz birbirimizden şu zamana kadar kopmadık.
Haldun Dormen’le tanışmam, LCC adlı bir tiyatro kursuna katılmamla başladı. Okulu bitirdikten sonra bu kursa yazıldım ve hocam Haldun Dormen oldu. Bir sene boyunca bana tiyatro dersi verdi. Sonunda da bana oyunculuk teklif etti Dormen Tiyatrosu’nda. “Cengizhan’ın Bisikleti” adlı oyunla yollarımız kesişti ve rejisörüm oldu. Birçok oyunumda rejisörüm oldu. “Çıplak Ayak”, “Şahane Züğürtler” gibi oyunlarda birlikte karşılıklı partner olarak da oynadık. Sonra televizyon programı çekti, programlarına katıldım. Dizi gibi bir televizyon filmi yaptı, yine onunla oynadım. Yani her dakika beraberdik.
Haldun Dormen, tiyatro adamı ve Türkiye’ye müzikali tanıtan ilk adamlardan biri, diye de düşünüyorum. Müzikaller burada hiç bilinmezken, Sokak Kızı İrma müzikalini sahneye koyarak Türkiye’ye tanıtmış, Amerikan müzikalini gayet başarılı bir şekilde Türkiye’ye lanse etmiş, herkes onu seyretmeye gitmiş. Yenilikçi, ne gördüyse ne bildiyse onları insanlara, talebelerine aşılayan, herkese “Yaparsın şekerim” der, belgeselinin de adıdır. Haldun’u tanıtan bir projedir çünkü herkese motivasyon katar, hiçbir zaman risk almaktan çekinmez. “Yaparız şekerim, hallederiz çekerim” diyen bir insan.
“Hisseli Harikalar Kumpanyası” var, yıllarca oynadığım… Onun yazdığı, onun yönettiği bir müzikaldir. Benim için hayatımın dönüm noktası, birçok oyunumun da dönüm noktasıdır Haldun Dormen’le çalışmamız. Çok önemli olayların içinde birlikte olduk, hayatımın en önemli insanı diyebilirim Haldun Dormen için. Ve tabi ki bir hoca, onun hocalığı sadece bir sene boyunca okulda verdiği dersler değil ki! Hâlâ onun evine çay içmeye gitseniz gene bir şey öğrenirsiniz. Cümlenin içinde bir şey söyler, oradan öğrenirsiniz ne olduğunu, anlarsınız. Hiç öyle ders verir gibi de ders vermez, sohbet esnasında anlatır, anılarını anlatır, örnekleme verir. Örneklerden siz dersinizi çıkarırsınız.
Beni 50 yıldır ayakta tutan neyse, onun da oyun oynamak, oyunu düşünmek, bir sene sonraki (hiç yaşına bakmadan) öbür projeyi düşünmektir. Haldun bu yaşında, her oyunun galasına gitmeye çalışan, yeniliklere açık, çağa ayak uyduran biri. Ben de onun izinden gidiyorum. Her şeyi seyretmek, eleştirini yapabilmek, seyrettiğinle mutlu olmak, yeni bir şey katmak hayatına, gençlere çok bel bağlamak… Haldun hep gençlerle çalışır, onlar da onu genç tutar, diye düşünüyorum, etrafındakiler hep gençtir. Çünkü onlardan enerji alır, enerji aşılanır. Hiç “Bu yaşta artık ne yapabilirim ki? Oturayım,” diyen bir düşüncesi yoktur. “Yarına ne yapabilirim?” diye düşünen bir insandır. Hala ona deseniz ki “5 sene sonra öyle böyle bir piyes sahneye koyar mısın?” hemen gelir, piyes için anlaşma yapar. O da tabi onu ayakta tutuyor, bizlere de örnek oluyor. Talebesi olarak ben de bu yaşımda, şu anda bile turneye gitmek üzere hazırlanıyorum. Beş, altı senedir aynı piyesi oynuyorum, Türkiye’nin her tarafını gezdim, dolaştım. İşte bunlar, ayakta tutuyor beni de.
Onunla yılların anıları var, bu anılar bizlere özel. Yani şöyle özel; o anda gelişen ve anlam kazanan şeyler. Anlatınca hiçbir şey ifade etmez size ve okuyuculara, çok büyük olaylar da yaşamadık öyle, yani sahnede yangın çıktı, ben üstüne şunu döktüm gibi kötü anımız yok ama ufak ufak şeyler, turnelerde hep başımıza gelen olaylar olmuştur bunca yıl içinde ama çok spesifik anlatacağım bir anı yok.
Biz onunla her dakika görüşüyoruz, konuşuyoruz.
“HALDUNUM SENEYE NE OYNAYABİLİRİZ?”